Reizen
De Amsterdamse haven: aankomst en vertrek. De wereld van Cor. Zijn grootvader was mensenredder en heeft zwemmend de Bosporus bedwongen. Uit die omstandigheden is Cor Jaring opgestaan en groot geworden. Altijd weg en steeds weer thuis. Zeeman zou-ie worden, maar dat heeft de natuur (zeeziek en heimwee) voorkomen. Cor Jaring heeft gereisd, de wereld om zich heen verkend en grenzen gegeneeerd. “Ik heb in m’n leven meer getelefoneerd dan gegeten”, want zonder zijn vrouw Wil en z’n kinderen is-ie overal moederziel alleen.

Telkens probeert hij het weer: de verte trekt alsof de zee in z’n bloed zit. Van het geld dat hij verdient met drie filmrolletjes van de rellen rond het huwelijk van Beatrix en Claus in 1966, gaat hij op stap, richting avontuur, de wijde wereld in. Eerst naar Azië, Japan en meer in het bijzonder Tokio. Pas als er iets gebeurt (een demonstratie) vrolijkt Cor op en kan hij het gevoel van heimwee onderdrukken. Hij raakt snel in de ban van mensen daar, wil verder trekken, maar een ongeluk houdt dat plan tegen. Een jaar later onderneemt hij met twee vrienden een hippie-trail, richting Afghanistan en Katmando. Pech voorkomt erger, want veel woestijnervaring hebben de drie niet.
Steeds weer trapt hij op zijn eigen staart en steeds weer gaat-ie op reis. Naar stierengevechten in Spanje, naar Italië, dichterbij ook naar Duitsland, geregeld naar Engeland, naar Scandinavië en ook naar de voormalige Sovjet-Unie. En telkens als Cor Jaring terug komt in Amsterdam, dankt hij in stilte de Lieve Heer dat-ie er weer is. In de haven droomt hij van nieuwe reizen. In de doka ziet hij hoe mooi het was en hoe goed en thuis bij de haard en de borrel vertelt hij als geen ander over hoe ver, gevaarlijk en wonderbaarlijk het leven elders is.