Het is 1964, Amsterdam. Die wereld daar is verdeeld in Pleiners en Dijkers. Pleiners, vanwege het Leidseplein, waar café Eylders de pleisterplaats is van schrijvers, kunstenaars, dichters. Het is een wereld waar Cor zich –ook- thuis voelt. Hij maakt er kennis met mensen die anders zijn.Voorloper en gangmaker is onbetwist Robert Jasper Grootveld (‘een tevreden roker is geen ontruststoker’)die al in 1963 zijn Rooktempel stichtte.
Cor’s nieuwe vrienden van het plein -zoals Frans de Boer Lichtveld, Johnny van Doorn (‘Johnny the Selfkicker’), Joop Bielemans, Marijker Koger, Simon Posthuma, Betty van Garrel, Theo Niemeyer- deze en anderen, vinden een soort onderdak in een huisje dat de vader van Cor ter beschikking stelt. Een vrolijke, geestrijke vriendenkring.
Cor maakt zijn eerste foto van Robert Jasper Grootveld als die als anti-rookmagiër bij het Lieverdje optreed. Maar hij mist de 1ste Happening ‘Open het graf’ , maar is wel bij ‘Stoned in the Streets’. Straattheater, dat is het. Speels, humoristisch, fantasievol. Happenings worden in de navolgende jaren anders: meer manifestaties, krijgen met de opkomst van Provo een licht politiek tintje.
Allesomvattend. De gehele wereld omspannend want op alle mensen ingesteld. Ook het ‘klootjesvolk’ speelt zijn rol, als misprijzende criticasters die belazerd worden. Zuurpruimen die door Happenings en vriendelijke genotsmiddelen tot andere gedachten kunnen worden gebracht. Zodat de wereld leuker en aardiger wordt. Eén grote mensenspeeltuin. En niets menselijks is Provo vreemd. Er ontstaan toonaangevers en voormannen. Roel van Duyn, Rob Stolk, Peter Bronkhorst, Luud Schimmelpenninck, Hans Tuynman. Provo wordt een beweging, groeit en barst bijkans uit zijn voegen. Het pluche lonkt en Provo gaat zelfs in de politiek, met een vertegenwoordiging in de gemeenteraad.
En om het ‘einde’ zelf in de hand te houden werd ooit in die fameuze jaren zestig Provo te vondeling gelegd in het Vondelpark toen men van hogerhand het vrije woord wilde organiseren met een zogenaamde speakerscorner...
Al kennis en kunde in het leven vergaard en elders verkregen gaat nooit verloren. Kees Hoekert, Theo Klei en Max Reneman geven in 1968 een vervolg op de Witte Plannen. Ze stellen onder andere vast ‘dat er zo weinig vlinders meer zijn’ en richten de Insektensekte op. Robert Jasper Grootveld helpt het weer een handje. De Vlinderopera ontstaat. Er wordt nagedacht hoe de hondenpoep te lijf, de vervuiling van de grachten tegen te gaan. Kees Hoekert bouwt drijvende flottieljes. Het Deskundologisch Laboratorium wordt opgericht en onderneemt tal van initiatieven onder het motto ‘wat je met je klompen kunt aanvoelen en niet boven je pet gaat’. Kortom: Provo creëert een nalatenschap waarop de latere milieubeweging zich baseert.
Niemand heeft er ooit aan getwijfeld: Amsterdam is het Magisch Centrum. Lanceerde Robert Jasper Grootveld eerder de aansporing’ een tevreden roker is geen onruststoker’, eind jaren zestig nemen de hippies massaal het advies ter hand en nestelen zich als een zwerm gelukzoekers in het Magisch Centrum en vooral onder lommerrijke bomen in het vondelpark. Het vrijheidsgevoel hangt als een zoete walm over de samenleving en ook nu weer haakt de burgerwereld in en bedenkt de slogan ‘zeg het met bloemen’.
Geweldloos, maar wel tegen geweld. De anti-Vietnam demonstraties kanaliseren de ontevreden mens die ‘Johnson moordenaar’ roept. En weer is het Robert Jasper Grootveld die –wederom bij het Lieverdje- zijn probleemoplossend vermogen tentoon spreidt en de armoedebestrijding ter hand wil nemen door onze overdaad te ruilen voor zand uit de derde wereld en tegelijk een multi-nationale verhuizing , als culturele uitwisseling avant-la-lettre, op gang wil brengen.
In Amsterdam schiet de lont in het kruitvat als bouwvakker Jan Weggelaar overlijdt. Niet door geweld, maar door een hartaanval zo blijkt later.Maar de pan is al in de vlam. Kortstondig trekt de razernij een spoor van vernieling door de stad. De sfeer is grimmiger geworden.
